“Als ik iemand met littekens zie, voel ik meteen een band”

Datum: 01-08-2019 Door: Willemijn de Jong

Hoe gaat dat er aan toe, zo’n week op het WK in Cardiff? De leeuwen en leeuwinnen maken deze week veel mee en verwerken dat allemaal verschillend.

Elke dag krijgen de spelers broodjes als lunch op het speelterrein. Evelyn: “Wat gaan we doen met deze broodjes als ze over zijn? Toen ik nog dakloos was had ik ze sowieso allemaal gegeten.” Duenna moet er niet aan denken. “Als ze al zo lang in de zon hebben gestaan, krijg je buikpijn. Ik geef nooit iets aan een ander dat ik zelf niet meer hoef.” Evelyn is niet zo moeilijk. “Weet je hoe blij al die daklozen die je hier op straat ziet hiermee zouden zijn? Ik at nog mangoschillen toen ik in Brazilië woonde.”

Hij ging mee naar de KNVB
Evelyn is de aanvoerder van het damesteam. Ze is als kind dakloos geweest. “Wij hadden ook een tijdje wél een huis, maar geen eten. Gelukkig werd mijn moeder verliefd op een Nederlandse man. We verhuisden toen ik dertien was naar Nederland. Sindsdien hebben we het goed. De man van mijn moeder werd echt een vader voor mij, ook na hun scheiding. Hij is zo trots, ik bel hem elke dag. Ik mocht een keer trainen bij de KNVB, toen ging hij mee. Ik noem hem wel eens mijn reddende engel. Als hij ons toen niet had meegenomen, was ik misschien nog steeds dakloos geweest.”

Niet alleen Evelyn heeft een achtergrond van dakloosheid. Alle deelnemers hebben geworsteld met verslaving, dakloosheid of andere problemen. In de afleveringen van ‘Bureau Sport: WK Daklozen 2019’ vertellen de deelnemers daar meer over. Tijdens dit WK verbindt die achtergrond juist. Dat is tenminste wel wat Dennis opmerkt, zittend op zijn handdoekje, in het gras op de venue. Aan Dennis is niet alleen zijn baard iconisch. Als je goed kijkt, zie je dat onze oranjeleeuw een ringvinger mist, en dat hij verschillende brandwonden heeft.

Ballen tegenhouden
“Die ringvinger is eraf gegaan door een voetbalongeluk. Ik bleef met mijn ring haken. Het hele bot stak eruit, dat was een apart gezicht. Ik snap dus wel dat we nu onze sieraden moeten inleveren als we spelen.” Zijn brandwonden lijken iets minder op een ongeluk. “Op mijn linkerarm staat een zeven. Die heeft een maat van mij met de botte kant van een aardappelmesje erin gebrand. De zeven is een heilig nummer. Ik heb deze arm aan God gegeven, ik wil er alleen maar goede dingen mee doen. Bijvoorbeeld ballen tegenhouden als ik keep, haha!”

En de sigarettenplekken op dezelfde arm? “Sja. Die zijn niet voor de sier. Als de vrouwen je niet zien staan en je mag je eigen kinderen niet zien, dan druk je een sigaret uit op je arm. Ik hou van pijn. Hier loopt ook zo’n meisje rond, volgens mij van Finland, met littekens van het snijden in haar been. Als ik zo iemand zie, voel ik meteen een band. Dan begrijp je iets van elkaar. Ik kan niet goed uitleggen wat dat is.”

De spelers maken naast het voetballen veel contact met spelers uit andere landen. Er worden hele vriendschappen opgebouwd. “Ik heb al twintig mensen op Facebook toegevoegd.” Ook willen ze continu met elkaar op de foto, wordt er gedanst met de Zuid-Afrikanen, en maakt assistent-coach van alle gebeurtenissen een vlog. Op de middag dat er niet gespeeld hoeft te worden, vertrekt het hele tal naar de kermis bij het strand. Even niet denken aan scoren. Hoewel sommigen nog altijd scoren onder de deelnemers van de andere landen, die ook naar het strand zijn gekomen.

Luisteren naar regels
Lammieke wilde aan het begin van de week nog naar huis. Het is ook wel gewoon pittig, met al die andere mensen, terwijl je zieke man thuis is en je je kinderen mist. “Maar vooral door de regels. Ik ben niet gewend om te luisteren naar regels. Ik zei ook al tegen die televisie, als ik geen gezin had was ik zo weer op straat gaan leven. Het is ultieme vrijheid, joh. Nooit gedoe over ziektekostenverzekeringen. En hier moet je ook weer aan de regels voldoen. Je moet naar de maaltijd komen, enzo. Maar ik ben nu wel gewend hoor. Dat ik zo boos werd een paar keer, komt ook door andere dingen. Moeilijke dingen van vroeger. Die komen hier weer boven.”

We zijn al kampioenen
Aanvoerder Evelyn staat af en toe vanaf de tribune de mannen druk aanwijzigingen te geven als ze spelen. Hun verlies voelt ook als haar verlies. Toch vat ze even later langs de lijn goed samen waar dit WK om draait: "Weet je, iedereen weet wel dat wij geen kampioen gaan worden. Daarom kunnen we ook gewoon focussen op plezier hebben. We zíjn allemaal allang kampioen, want we hebben allemaal moeilijke dingen overwonnen in het leven. Iedereen hier weet wel dat er ergere dingen zijn dan een potje verliezen.”

Hieronder een foto-indruk van de week: